شاید...

گلو ،بغضی قدیمی ته نشین دارد...

نمیدانم چرا چشمم

چرا اینگونه بی تاب است...

و شاید!!!

نه

نمیدانم...

هوا خوب است و کمرنگ است.

من اینجایم

کویری پیش رودارم...

از آن صحرا گذر کردم.

ولی هرگز ندانستم...

ندانستم...

نمیدانم.

*اینجا همان جایی ست که تو را ،در نگاه  سیاه رنگ شب جستجو میکردم.

همان جایی که برای به خاطر آوردن چهره ات

برای به یاد آوردنت

صبر میکردم و

صبر خواهم کرد...

صبور خواهم بود.

((آسمان دختری بادیه نشین است

دختری با پیراهنی سفید.))

اینها را تو میگفتی

من می شنیدم.

و حال من دخترک را میبینم که با طغیان ابرها ،با باریدن اولین قطره

چگونه با من همنوا میشود...

میخواند و میخواند...

چه زیباتر میخواند،چه زیبا ...

اما

ابرها ...ابرها...ابرها

آنها بغضها را بغض میشوند،گریه را گریه...

نمیدانم ...نمیدانم.

            کاش میگذاشتی نسیم، هوایت را تنفس کند،ای کاش بودی،می ماندی...

                                                                            زهرا اینبار همراه با دختری بادیه نشین