..

آنگاه که اولین برگ بروی زمین افتاد

من

در التهاب لحظه ،بارانی شدم...

..

تو...آری تو!!!

.

زِ کجا مرا می نگری؟؟!!

.

 زِ میان لحظات تلخ و شیرینِ زندگی ام ؟!

.

به چه می نگری...؟؟!!

.

به سکوتــــــــ مرگ بار آغشته به نفرینم؟؟

به بخت خموشِ درغم نشسته ام؟؟

..

به روزهایی که گاه پر از اضطراب است

و

گاه مملو از عطر وصـــــــــــــــال...؟؟

..

به هر چه بنگری...

تو را

و نگاهِ خالی از حقارتت را

چون آیینۀ غرور انگیـــــــــــزِ پاکی

می پرستـــــــــــــــــــم...

.

و با اعتراف به حقارتــــــــم

سرا پا ،غرق ستایش آن می شوم.

.

آری

می دانم

خوب می دانم...

که نگاهِ معصیت آلودم

شایسته شمردن قدم هایِ عبورت

در خیابانِ خلوتِ سرنوشتِ مبهمِ من نیست. 

..

این مستی و دیوانگی را مدیون زلالتـرین معصیتم...

..

                                                                                                                             زهرا...