زیباترین

Every night in My Draems I see you

bestblog110 — Thu, 03 Jul 2008 21:33:11 GMT

هستم اما...

bestblog110 — Fri, 29 Feb 2008 19:07:18 GMT

چشمان ِ سياه ِ تو فريب‌ات مي‌دهند اي جوينده‌ي ِ بي‌گناه!

تو مرا
هيچ‌گاه در ظلمات ِ پيرامون ِ من بازنتواني‌يافت;

چرا که در نگاهِ
تو آتش ِ اشتياقي نيست.

مرا روشن‌تر مي‌خواهي
از اشتياق ِ به من در برابر ِ من پُرشعله‌تر بسوز
ورنه مرا در اين ظلمات بازنتواني‌يافت
ورنه هزاران چشم ِ تو فريب‌ات خواهد داد، جوينده‌ي ِ بي‌گناه!
بايست و چراغ ِ اشتياق‌ات را شعله‌ورتر کن.

□

از نگفته‌ها، از نسروده‌ها پُرَم;
از انديشه‌هاي ِ ناشناخته و
اشعاري که بدان‌ها نينديشيده‌ام.
عقده‌ي ِ اشک ِ من درد ِ پُري، درد ِ سرشاري‌ست. و باقي‌ي ِ ناگفته‌ها
سکوت نيست، ناله‌ئي‌ست.

اکنون زمان ِ گريستن است، اگر تنها بتوان گريست، يا به رازداري‌ي ِ
دامان ِ تو اعتمادي اگر بتوان داشت، يا دست ِ کم به درها

که درآنان احتمال ِ گشودني هست به روي ِ نابه‌کاران.

بااين‌همه به زندان ِ من بيا که تنها دريچه‌اش به حياط ِ ديوانه‌خانه
مي‌گشايد.
اما چه‌گونه، به‌راستي چه‌گونه

در قعر شبی اینچنین بی ستاره

زندانِ مراــ بي‌سرود و صدا مانده ــ
بازتواني‌شناخت؟

□

ما در ظلمت‌ايم
بدان خاطر که کسي به عشق ِ ما نسوخت،

ما تنهائيم
چرا که هرگز کسي ما را به جانب ِ خود نخواند،

ما خاموش‌ايم
زيرا که ديگر هيچ‌گاه به سوي ِ شما بازنخواهيم آمد،
و گردن‌افراخته
بدان جهت که به هيچ چيز اعتماد نکرديم، بي‌آن‌که بي‌اعتمادي را
دوست داشته باشيم.

□

کنار ِ حوض ِ شکسته درختي بي‌بهار از نيروي ِ عصاره‌ي ِ مدفون ِخويش مي‌پوسد.
و ناپاکي آرام‌آرام رخساره‌ها را از تابش بازمي‌دارد.

عشق‌هاي ِ معصوم، بي‌کار و بي‌انگيزه‌اند.
دوست‌داشتن
از سفرهاي ِ دراز تهي‌دست بازمي‌گردد.

گزیده ای از "مرز انزوا"....اثر احمد شاملو...

"و من فریب میخورم

همچو کودکی بهانه گیر

که مادریِ نامادری اش را باور میکند.

بگذار این کودک بخندد

هرچند خنده ای دروغین

هر چند خنده ای تلخ...

بگذار دروغها را باور کند

تا حقیقت را نفهمد

تا دست و پا بزند

تا غرق سیل خاطراتِ با تو بودن شود...بگذار.!!!"

زهرا!!!

سالها بود که من خنده به لب،شـــــــــــاد و غزل خوان بودم...!!!

bestblog110 — Sun, 18 Nov 2007 18:41:18 GMT

خســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــتــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه ام!!

و پاییز بار دگر بی تو از راه رسیــــــــــــــــد!!!...

bestblog110 — Sun, 21 Oct 2007 19:49:18 GMT

آنگاه که اولین برگ بروی زمین افتاد

من

در التهاب لحظه ،بارانی شدم...

تو...آری تو!!!

زِ کجا مرا می نگری؟؟!!

زِ میان لحظات تلخ و شیرینِ زندگی ام ؟!

به چه می نگری...؟؟!!

به سکوتــــــــ مرگ بار آغشته به نفرینم؟؟

به بخت خموشِ درغم نشسته ام؟؟

به روزهایی که گاه پر از اضطراب است

گاه مملو از عطر وصـــــــــــــــال...؟؟

به هر چه بنگری...

تو را

و نگاهِ خالی از حقارتت را

چون آیینۀ غرور انگیـــــــــــزِ پاکی

می پرستـــــــــــــــــــم...

و با اعتراف به حقارتــــــــم

سرا پا ،غرق ستایش آن می شوم.

آری

می دانم

خوب می دانم...

که نگاهِ معصیت آلودم

شایسته شمردن قدم هایِ عبورت

در خیابانِ خلوتِ سرنوشتِ مبهمِ من نیست.

این مستی و دیوانگی را مدیون زلالتـرین معصیتم...

زهرا...

من ..............با تصوری از روز ورود..............

bestblog110 — Tue, 28 Aug 2007 20:59:18 GMT

باغی پر از گلهایِ کاغذی که بی رنگ مانده اند.

یک مزرعه،خالی از ساقه هایِ طلاییِ گندم

مترسکی با چشمهایی تیره و دکمه ای.

آسمانی که سالها شانه به شانه اش بغض کردم و بی هیچ واهمه ای اشک........

گونه هایی خیس،دانه هایی براقّ

کویری که با او همنفس بوده ام...

تنۀ درختی پیر...

درختی که تنها مدت کوتاهی ست دنیا را میشناسد واز همان زمان....!!!

جنگلی انبوه آن دوردستها،که کلبه ای آنجاست...

رویاهایم در آن کلبه زندگی میکنند...........و چه دوراند.

اینجا خانه من است......!!

خانه من!!

اینجا جایست که کودکی

نوجوانی

وجوانی ام رابه تصویر کشیده ام.

درخت، تنها شاهد کودکیهایِ من ،نوجوانیها و جوانیهای من بود.

درختی که با من کودکی را فریاد شد

نوجوانی را لبخند سردی زد

جوانی را اشک ریخت...

و حال

با من نظاره میکند

تمامی سالهای گذشته ام را :

حسرتهایی را که اشک ریختیم،بغضهایی را که خندیدیم

خندیدیم!!!

عشقی را که صبوری کردیم...

روزهایی را که تاب آوردیم.

شبهایی را که با حسرت رویاهامان گذراندیم...

به یاد می آورم به آرامی

روزهایی ازجوانی را

که چگونه خوشحال بودم

خوشحال از این که سواربر قایقی کاغذی شده ام

قایقی که خود ساخته بودمش

باران گرفت،دلهره داشتم،میترسیدم قایقم غرق شود.

پس

چتر گرفتم بروی قایقم

چه دیر دانستم قایق کاغذی، یک نفر را هم به مقصد نمی رساند چه برسد ...

قایقم دیگر غرق شده بود،در کویری خشک

کویری که دوستش داشتم...

حال دیگر

هم نوا شده ام

هم نوا با دخترِبادیه نشینی ِکه عود میزند،هر کجا که او باشد من هم آنجایم.

قایقم ...

از قایقم سایه بانی ساخته ام و شبها برای عقربهایِ عاشقِ بیابان

حلقه آتش درست میکنم.

...

فکر میکنم...........و............فکر میکنم

و میدانم دیگر نمیتوانم

نمیتوانم حسرتها را اشک بریزم

بغضها را بخندم

روزها را تاب بی آورم

شبها را با حسرتِ رویاهایم بگذرانم

عشق را صبوری کنم،نمیتوانم عشق را صبوری کنم.................نمیتوانم.

عشقی که تنها مخاطب حرفهای من است و تک ساکن رویاهایم.

عشقی که سالها فقط تصوری از آن در ذهن کوچکم بود.

و به سادگی وزیدن نسیمی ،که تابستانها روز را بیدار میکرد،وزید و ...

همان نسیمی که لالاییِ کودکی ام بود

اشعار نوجوانی ام

دیوانگی های جوانی ام...

دیگر صبر نمیکنم

حتی به اشکهایم مجال سرازیر شدن نمی دهم

فریاد خواهم زد

فریاد... زهرا...

ساده نبود، کوچِ تو از لحظه هام..............

bestblog110 — Sun, 17 Jun 2007 19:12:18 GMT

دلم تنگ است

شاید...

گلو ،بغضی قدیمی ته نشین دارد...

نمیدانم چرا چشمم

چرا اینگونه بی تاب است...

و شاید!!!

نه

نمیدانم...

هوا خوب است و کمرنگ است.

من اینجایم

کویری پیش رودارم...

از آن صحرا گذر کردم.

ولی هرگز ندانستم...

ندانستم...

نمیدانم.

*اینجا همان جایی ست که تو را ،در نگاه سیاه رنگ شب جستجو میکردم.

همان جایی که برای به خاطر آوردن چهره ات

برای به یاد آوردنت

صبر میکردم و

صبر خواهم کرد...

صبور خواهم بود.

((آسمان دختری بادیه نشین است

دختری با پیراهنی سفید.))

اینها را تو میگفتی

من می شنیدم.

و حال من دخترک را میبینم که با طغیان ابرها ،با باریدن اولین قطره

چگونه با من همنوا میشود...

میخواند و میخواند...

چه زیباتر میخواند،چه زیبا ...

اما

ابرها ...ابرها...ابرها

آنها بغضها را بغض میشوند،گریه را گریه...

نمیدانم ...نمیدانم.

کاش میگذاشتی نسیم، هوایت را تنفس کند،ای کاش بودی،می ماندی...

زهرا اینبار همراه با دختری بادیه نشین

قایق سر تا سر....................

bestblog110 — Tue, 27 Feb 2007 18:36:44 GMT

باران ناباورانه می بارد

من چتر گرفته ام روی قایق کاغذی تو

تا غرق نشود.تاغرق نشوی.تاغرق نشویم

در هجوم تند تحقیر

دستهایت هنوز جا دارد

غیر از گرفتن پارو

ما میرویم به سوی سرنوشتی رنگی

رد پای ما روی آب پیداست

ما چند فرسخ را خندیدیم

با قایق کاغذیمان

به سرنوشتمان

به دستهایمان که میان هم صورتی شد

به قلبهایمان که همصدا تپید

یک روز ماندگار

باقایق همیشه کاغذی ...

چترت را از روی قایقم بر دار

می خواهم غرق شوم.می خواهم غرق شوی .می خواهم غرق شویم...

وقتی که عیبهای تحقیر را

دانه دانه

می

ما

ریم

اما

حرفهایمان

باد هواست

در هجوم بی امان باران................

زهرا

عشق اینجا اوج پیدا میکند..............

bestblog110 — Wed, 24 Jan 2007 10:31:37 GMT

خاطره ای هجده ساله...................

bestblog110 — Sat, 06 Jan 2007 19:15:18 GMT

سلام
پيشاپيش عيد غدير خم رو به همگي تبريک ميگم (به خصوص سيدها)
اين دفعه مي خوام يه خاطره بنويسم يه خاطره هجده سال وشش ماهه:

پانزده خرداد شصت و هفت بود که مامان اينها اونو آوردنش خونه
مامان ميگفت همش فکر ميکرده من بهش حسوديم بشه
اما من نه حسودي ميکردم و نه چيزي ازحسودي حاليم ميشد(البته من که يادم نمياد اما مامان و اقوام ميگن)
آره اون خيلي ظريف و حساس بود.
من اون وقتا رو اصلايادم نيست واسه همين از اونجايي ميگم که به ياد دارم:
چند سال گذشته بود و ماهمه جا باهم بوديم.
من اصلا از اين بابت خوشحال نبودم.
تا جايي که ميتونستم سعي ميکردم ازش مراقبت کنم اما اون خودشو کنار ميکشيد.
(شبايي که با هم دعوا ميکرديم من موقع خوابيدن ميرفتم زير پتو و تا صبح گريه ميکردم که چرا زدمش)
اون اوايل من خيلي دوستش داشتم اما بعد ديگه اين حس خيلي کمرنگ شده بود.
بابا هميشه برامون لباسهاي همرنگ و همشکل ميخريد آخه بابا ارتشيه و قوانين براش خيلي مهمه.
منم ديگه عادت کرده بودم که تو خونه هم عين پادگان بايد قوانيني رورعايت کرد.
راستي فرق لباسامون فقط تو گلاش بود (مال اون دوتا گل داشت و مال من يکي)
دوران کودکيمون خيلي زودتر از اوني گذشت که فکرشو ميکرديم و باز هم همه جا با هم بوديم.
خيلي ناراحت ميشدم وقتي بهمون ميگفتن خيلي به هم شباهت دارين.
اون برعکس من اصلا حساسيت نشون نميداد به اين مسائل و فقط ميخنديد.
نوجواني هردومون خيلي تلخ و غمگين شروع شد.
من داشتم ميشدم يه آدم گوشه نشين و منزوي تویه خونه (البته بين دوستها به يه آدم شوخ تبع و خوش خنده مشهور بوده و هستم)
و اون يه آدم سلطه جو و خيلي راحت طلب(ولي خدا وکيلي از من بهتره)
موقع مهموني رفتن که ميشد من ديوونه ميشدم که چي بپوشم و کمدم هميشه پر از لباس و به هم ريخته بود.
اما اون خيلي زود لباسشو انتخاب ميکرد ،ميپوشيد و کمدش مرتب و تميز بود.
مادرم هميشه از دست من حرص ميخورد و ميگفت:(نق نقو، هميشه با وجود تو ما به مهمونيا دير ميرسيم ،نق نقو)
اون خيلي خوشحال ميشد وقتي مامان منو دعوا ميکرد.
خوشم می اومد که میتونست راحت با وجدانش کنار بیاد ،آخه من برای یه اشتباهم یه هفته تا چند ماه عذاب وجدان میکشیدم.
خلاصه ديگه کم کم داشتيم بزرگ ميشديم.
از وقتي رفت دبيرستان ديگه دوستامون مشترک نبودن(و يکي از بزرگترين مشکلاتمون حل شده بود)
ديگه بابا هم کمتر به هم لباس بودنمون گير ميداد.
اما طبق عادتي که داشتيم(يعني عادتي که بهمون تو کودکي تحميل شده بود) هميشه عين هم ميپوشيديم.
از وقتي هم که من شاغل شدم ديگه کمتر به پروپاي همديگه مي پيچيديم.
تا اينکه يه روز چند نفر اومدن خونمون
مهمون بودن(از اون مهمونايي خاص)
واسه امر خير مزاحممون شده بودن(اينو خودشون ميگفتن)
خوب اونم زود جواب نداد(اينجور مواقع کمي ناز بد نيست)
و اون بله رو داد و...
5شنبه گذشته جشن عروسي خواهرم بود ،خواهري که هجده سال و شش ماه باهاش زندگي کردم.
هجده سال خاطره هاي رنگارنگ.
خواهري که اصلا فکر نميکردم بارفتنش اينقدر غمگين بشم و جايه خاليش رو احساس کنم.
حالا که دارم مينويسم اون نيستش و داره تو خونش براي رفتن به ماه عسل آماده ميشه.
دوست دارم بدونه که برعکس چيزي که دربارم فکر ميکنه خيلي دوستش دارم
و هيچ وقت نتونستم بهش بگم که خوشبختيش برام خيلي مهمه خيلي.
خوب اين قسمتي از زندگي من و اون ، يعني خواهرم بود.

(زندگي يعني ،يک روز کسي را دوست ميداري و روز بعد تنهايي ،به همين سادگي)

خواهرت زهرا

پرنده ای به رسالت مبعوث شد.....................

bestblog110 — Wed, 20 Dec 2006 18:22:17 GMT

((پرنده ای به رسالت مبعوث شد))

خداوند گفت: ((دیگر پیامبری نخواهم فرستاد،از آن گونه که شما انتظلر دارید،اما جهان هرگز بی پیامبر نخواهد ماند.))
و آنگاه پرنده ای را به رسالت مبعوث کرد .
پرنده آوازی خواند که در هر نغمه اش خدا بود.
عده ای به او گرویدند و ایمان آوردند.
و خدا گفت :((اگر بدانید ، حتی با آواز پرنده ای می توان رستگار شد.))
خداوند رسولی از آسمان فرستاد
باران نام او بود. همین که باران باریدن گرفت
آنان را که شک می شناحتند رسالت او را دریافتند.پس بی درنگ توبه کردند و روح شان را زیر
بارش بی دریغ خدا شستند.
خدا گفت:((اگر بدانید با رسول باران هم میتوان به پاکی رسید .))
خداوند پیغامبری باد را فرستاد.
تا روزی بیم دهد و روزی بشارت.
پس باد روزی توفان شد و روزی نسیم و آنان که پیغام او را فهمیدند
روزی در خوف و روزی در رجا زیستند.
خدا گفت :(( آن که خبر باد را میفهمد قلبش دربیم و امید می لرزد و قلب مومن اینچنین است.))
خدا گلی را از خاک بر انگیخت تا معاد را معنا کند.
و گل چنین از رستخیز گفت که از آن پس هر مومنی که گلی را دید رستاخیز را به یاد آورد.
خدا گفت :((اگر بفهمد ،تنها با گلی قیامت خواهد شد .))
خداوند یکی از هزارنامش را به دریا گفت دریا بی درنگ قیام کرد
و سپس چنان به سجده افتاد که هیچ از هزار موج او باقی نماند.
مردم تماشا میکردند.
عده ای پیام دریا را دانستند پس قیام کردند و چنان به سجده افتادند که هیچ از آنها باقی نماند.
خدا گفت :((آن که به پیغمبر آبها اقتدا کند به بهشت خواهد رفت.))

و به یاد دارم فرشته ای به من گفت:جهان آکنده از فرستاده و پیغمبر و مرسل است،اما
همیشه کافری ست تا باران را انکار کند،با گل بجنگد تا پرنده را دروغگو بخواند
باد را مجنون و دریا را ساحر...

اما هم امروز ایمان بیاور که پیغمبر آب و رسول باران و فرستاده باد برای ایمان آوردن تو
کافی ست.

-----------------------------------------------------------

:یلدایتان مبارک:

زهرا